Idea cyklu

Wykłady z tego cyklu są prowadzone przez wybitnych specjalistów, a często wielkie postacie z rożnych dziedzin mających związek z szeroko pojętą humanistyką. Bezpośrednio po wykładzie otwartym dla wszystkich, są organizowane spotkania doktorantów z wykładowcami przy wspólnym stole z posiłkiem. Spotkania te mają umożliwić nieskrępowaną dyskusję oraz nawiązywanie bezpośrednich kontaktów, które mogą w przyszłości owocować stażami naszych doktorantów w dobrych ośrodkach zagranicznych i krajowych. Terminy wykładów są dostosowane do możliwości wykładowców, w tym gości zagranicznych wizytujących Polskę. Najczęściej jest to piątek po południu w dniach poprzedzających zjazdy doktorantów, by ułatwić możliwość uczestnictwa jak największej liczbie osób. Warto przyjść i uczestniczyć w tych wyjątkowych spotkaniach, które już stały się naszą tradycją i zyskały uznanie zarówno doktorantów jak i wykładowców.

Anna Grabowska
Dyrektor Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich SWPS

Wykłady w roku akademickim 2011/2012

Wykład 15
"Seks kontrowersyjny" - Prof. Zbigniew Lew-Starowicz,

Wykład 14

Prof. Philip Zimbardo

Philip G. Zimbardo, amerykański psycholog, od 1968 roku profesor Uniwersytetu Stanforda, obecnie na emeryturze.

Znany z przeprowadzenia eksperymentu więziennego, założyciel Kliniki Nieśmiałości, autor wielu książek, z których najbardziej znana to „Psychology and life” (Psychologia i Życie). Działał aktywnie na rzecz popularyzacji psychologii występując w cyklu programów „Discovering Psychology”. Od 2002 prezydent Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychologicznego (American Psychological Assocation).

W 1954 uzyskał tytuł bakałarza w Brooklyn College, rok później otrzymał tytuł magistra na Uniwersytecie Yale, na tym samym uniwersytecie doktoryzował się w 1959. W latach 1960-1967 wykładał na uniwersytetach: Yale, Columbia, Barnard College oraz Nowojorskim.

Philip Zimbardo zajmował się wieloma dziedzinami psychologii, z czego najbardziej znane są jego dokonania w dziedzinie psychologii społecznej oraz badania nad nieśmiałością. Zajmuje się też psychologią zła, terroryzmu i dehumanizacji. Badania te zaowocowały wydaniem w 2007 roku przełomowej książki „The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil” (Efekt Lucyfera: Dlaczego dobrzy ludzie czynią zło?), którego polską edycję wydało w 2009 roku Wydawnictwo Naukowe PWN. Jego żoną jest pochodząca z Polski Christina Maslach (Krystyna Maślak) . Była ona jednym z badaczy uczestniczących w eksperymencie więziennym, była też jedną z pierwszych osób, które uświadomiły profesorowi Zimbardo, że eksperyment wymyka się spod kontroli . Pobrali się rok po zakończeniu eksperymentu, 10.08.1972 r. . Christina Maslach jest obecnie (2006) profesorem psychologii na University of California w Berkeley, wicedyrektorem studiów licencjackich oraz dziekanem literatury i nauk ścisłych.

Wykłady w roku akademickim 2010/2011

Wykład 13

"Posthumanizm - człowiek antropotechniczny - maszyny społeczne. Niepokoje i nadzieje humanisty" - prof. Kazimierz Krzysztofek

Kazimierz Krzysztofek jest profesorem socjologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie i wiceprezesem Fundacji Pro Cultura. Członek europejskiej sieci instytutów badań nad kulturą i centrów informacji o kulturze (CIRCLE), ekspert Open Society Institute w Budapeszcie, członek Komitetu Prognoz PAN Polska 2000 Plus. Pod koniec lat 80. odbywał studia podoktorskie w Massachusetts Institute of Technology w zakresie badań nad mediami i komunikacją międzynarodową. Był gościnnym wykładowcą w College of Liberal Arts, Pennsylvania State University (1996). Jest członkiem m.in. International Studies Association i International Communication Association. Jest autorem wielu publikacji z zakresu społeczeństwa informacyjnego, polityki kulturalnej, mediów i przemysłów kultury, rozwoju społecznego i komunikacji międzykulturowej. Współautor (wspólnie z M. S. Szczepańskim) podręcznika uniwersyteckiego: “Zrozumieć rozwój: Od społeczeństw tradycyjnych do informacyjnych” (2002) oraz raportu dla United Nations Development Program: “Poland and the Global Information Society. Logging on” (2002).

Wykład 12

Problemy etyczne badań klinicznych i przedklinicznych. - prof. Andrzej Członkowski

Prof. dr hab. med. Andrzej Członkowski - Przewodniczący Rady Fundacji Nauki Polskiej

Ur. 3 lutego 1943 r. w Lublinie.
W 1966 r. ukończył Wydział Lekarski AM w Warszawie. Również w tej uczelni uzyskał stopień doktora nauk medycznych (1974), habilitował się (1983) oraz uzyskał tytuł profesora nauk medycznych (1998). Od 2000 r. jest profesorem zwyczajnym AM.

Od 1969 r. pracuje w Zakładzie Farmakologii AM. Kieruje Katedrą (od 1992 r.) i Zakładem (od 1991 r.) Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej AM w Warszawie. Przez 2 kadencje (1996-2002) był prorektorem ds. nauki i współpracy z zagranicą AM. Przez 4,5 roku pracował w Instytucie Psychiatrycznym Maksa Placka w Monachium i Martinsried jako stypendysta Max-Planck-Gesellschaft (RFN); był również stypendystą National Institute on Drug Abuse (USA).

Do najważniejszych jego osiągnięć należą prace dotyczące mechanizmu działania leków psychotropowych wykazujące szczególne znaczenie układu serotoninergiocznego w mechanizmie działania neuroleptyków. Współnie z Holltem jako pierwsi przy pomocy metody radioreceptorowej in vivo u myszy udowodnili istnienie receptorów dopaminowych. Najczęściej cytowaną jego publikacją jest praca o rozmieszczeniu receptorów opioidowych w rdzeniu kręgowym człowieka i wybranych gatunków zwierząt. Często cytowane są też prace dotyczące roli układów opioidowych w przewlekłym bólu. Duże znaczenie poznawcze mają również badania dotyczące roli mikrogleju, astrogleju, cytokin i tlenku azotu w patogenezie doświadczalnego modelu choroby Parkinsona.

Jest autorem ponad 140 publikacji, w tym w czasopismach o wysokim współczynniku oddziaływania. Były one cytowane w literaturze światowej ponad 1400 razy; w tym 3 publikacje mają ponad 100 cytowań.
Wypromował 7 doktorów, 2 osoby z jego zespołu uzyskały stopień doktora habilitowanego.

Jest wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego oraz przewodniczącym elektem Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii; członkiem pięciu Rad Naukowych w tym przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Reumatologicznego. Przez dwie kadencje przewodniczył Komisji Farmakologii Komitetu Nauk Fizjologicznych PAN.

Przewodniczył Krajowej Komisji ds. Doświadczeń na Zwierzętach oraz Komisji Rejestracji Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych. Od 1998 r. jest krajowym konsultantem w dziedzinie farmakologii klinicznej. W 2004 r. wybrany do Zespołu Nauk Nauk Medycznych KBN V kadencji.

Wykład 11

Czy istnieje socjologia polska? - prof. Piotr Sztompka

Prof. Piotr Sztompka

polski socjolog, profesor zwyczajny na Uniwersytecie Jagielońskim i w Wyższej Szkole Europejskiej imienia księdza Józefa Tischnera

Kierownik Zakładu Socjologii Teoretycznej (Instytut Socjologii) Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jest członkiem rzeczywistym PAN, wchodzi w skład Komitetu Socjologii PAN. W latach 2002-2006 był przewodniczącym Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego. Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego wystąpił z PZPR.

Jest autorem wielu opracowań z zakresu socjologii, między innymi podręczników akademickich. Jego prace skupiają się wokół zagadnień zmian społecznych oraz koncepcji systemu społecznego wpisując się w dzisiejszy dorobek funkcjonalizmu, podejmując także problem stawania się społeczeństwa. Część jego prac poświęcona jest także socjologii wizualnej oraz socjologii codzienności.

Wykład 10

Perspektywa Polski i Polaków w XXI wieku - prof. Władysław Bartoszewski

Władysław Bartoszewski, polski polityk, dziennikarz, pisarz, działacz społeczny i historyk.Więzień Auschwitz, żołnierz Armii Krajowej, działacz Polskiego Państwa Podziemnego, uczestnik powstania warszawskiego. Dwukrotnie minister spraw zagranicznych, senator IV kadencji, sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska. Kawaler Orderu Orła Białego, honorowy obywatel państwa Izrael. Uczestniczył w cywilnej obronie Warszawy we wrześniu 1939 r. Od maja 1940 r. pracował w administracji Przychodni Społecznej nr 1 Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie. We wrześniu 1940 r., zatrzymany w łapance na Żoliborzu, trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 4427), skąd został zwolniony 8 kwietnia 1941 dzięki staraniom PCK. Po opuszczeniu obozu nawiązał kontakt ze Związkiem Walki Zbrojnej; przekazał sprawozdanie ze swojego pobytu w obozie Komendzie Głównej AK. Działał we Froncie Odrodzenia Polski - konspiracyjnej katolickiej organizacji społeczno-wychowawczej i charytatywnej, kierowanej przez Zofię Kossak-Szczucką, był też żołnierzem Armii Krajowej (działał m.in. w Radzie Pomocy Żydom "Żegota"). Od listopada 1942 r. pracownik Delegatury Rządu na Kraj - początkowo w komórce zajmującej się organizowaniem pomocy dla więźniów, m.in. osadzonych na Pawiaku, a następnie w Referacie Żydowskim; współorganizował pomoc dla uczestników powstania w getcie warszawskim. W czasie okupacji pracował też jako sekretarz redakcji katolickiego miesięcznika "Prawda" i redaktor naczelny katolickiego miesięcznika "Prawda Młodych". Walczył w powstaniu warszawskim; został awansowany przez dowódcę AK gen. Tadeusza Komorowskiego "Bora" na stopień podporucznika, a następnie odznaczony.Po wojnie współpracował m.in. z Instytutem Pamięci Narodowej przy Prezydium Rady Ministrów oraz z Główną Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce. W lutym 1946 r. zaangażował się w działalność PSL, opozycyjnego wobec władz komunistycznym (pracował w redakcji PSL-owskiej "Gazety Ludowej". Dwukrotnie aresztowany pod zarzutem szpiegostwa i skazany w maju 1952 r. na 8 lat więzienia, w marcu 1955 r. został uznany za niesłusznie skazanego.W latach 50. pracował m.in. w tygodniku "Stolica" i "Tygodniku Powszechnym". Od 1969 r. do 1973 r. był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Książki, a w grudniu 1969 r. wszedł do Zarządu Polskiego PEN Clubu.W latach 70. i 80. prowadził wykłady historii najnowszej (ze szczególnym uwzględnieniem wojny i okupacji) w Katedrze Historii Nowożytnej Polski na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Gościł też z wykładami na temat historii Polski na uniwersytetach niemieckich - Ludwig-Maximilian Universität w Monachium, Katolickim Uniwersytecie Eichstätt i Uniwersytecie w Augsburgu. Rząd Bawarii przyznał mu tytuł naukowy profesora.Uczestniczył w wielu międzynarodowych konferencjach i sympozjach poświęconych problematyce II wojny światowej, zagłady Żydów, stosunków polsko-niemieckich i polsko-żydowskich oraz roli intelektualistów w polityce. Wygłosił szereg odczytów i referatów na różnorodnych forach międzynarodowych.W latach 70. za aktywną działalnością opozycyjną i liczne kontakty w krajach zachodnich (z przedstawicielami polskiej emigracji, m.in. z Janem Nowakiem-Jeziorańskim, Adamem i Lidią Ciołkoszami, Janem Karskim, Czesławem Miłoszem czy Gustawem Herlingiem-Grudzińskim oraz współpracę z Radiem Wolna Europa) został objęty zakazem druku w Polsce (do jesieni 1974 r.) oraz poddany innym represjom (rewizje, odmowy wydania paszportu, rozpowszechnianie fałszywek). Angażował się w różne akcje, m.in. w latach 70. w sprawę ułaskawienia skazanych członków organizacji "Ruch" (m.in. Stefana Niesiołowskiego, Andrzeja i Benedykta Czumów), jako jeden z pierwszych podpisał list intelektualistów protestujących przeciwko zmianom w Konstytucji PRL.21 sierpnia 1980 r. podpisał list intelektualistów do strajkujących robotników; wstąpił też do NSZZ "Solidarność". Internowany w stanie wojennym, zwolniony 28 kwietnia 1982 r., dzięki wsparciu krajowych i zagranicznych środowisk intelektualistów. Członek rzeczywisty Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce (od 1984 r.) i jeden z wiceprezesów Instytutu dla Studiów Polsko-Żydowskich w Oksfordzie (od 1986 r.). Jest badaczem dziejów AK, prasy konspiracyjnej, eksterminacji Polaków i Żydów.W latach 1990-1995 był ambasadorem Polski w Austrii, następnie szefem MS. Ponownie był ministrem spraw zagranicznych w latach 2000-2001. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, z której zrezygnował 29 sierpnia 2006 r. w proteście przeciwko braku reakcji minister spraw zagranicznych Anny Fotygi na oskarżenia szefów dyplomacji III RP o współpracę z sowieckim wywiadem, jakie padło z ust wiceszefa MON Antoniego Macierewicza na antenie telewizji Trwam.21 listopada 2007 roku premier Donald Tusk powołał Bartoszewskiego na sekretarza stanu w Kancelarii Premiera. Bartoszewski będzie się zajmował kwestiami związanymi z polityką zagraniczną.W styczniu 2010 opublikował swoją książkę "O Niemcach i Polakach. Wspomnienia. Prognozy. Nadzieje". W lutym ukazało się wspomnieniowe "Życie trudne, lecz nie nudne".

Termin:	21 maja 2010, godz. 17.30
Miejsce:	SWPS Warszawa, ul Chodakowska 19/31, aula im. prof. T. Tomaszewskiego (218)

Juan Salvador Victoria Mas, Profesor komunikacji audiowizualnej i reklamy w Szkole Nauk Komunikacyjnych na Uniwersytecie w Maladze. Dyrektor Cominteractiva (Międzynarodowy Kongres Interaktywnej Komunikacji). Przewodniczący Forum Jakości w Protocolos de la Comunicación Publicitaria (CPCP). Visiting Professor w University of Illinois (EEUU), Northwestern University (EEUU), Institute of Higher European Studies (Holanda), Warsaw School of Social Sciences and Humanities (Polonia), Universidad Bolivariana de Medellín (Colombia) y Universidad Realística de México. Doradca firm medialnych na poziomie międzynarodowym (McCann-Ericksson) oraz krajowe (Grupa Imogene, Ari Telecom, Dinacom Consulting). Autor pięciu książek i pięćdziesiąt artykułów w odniesieniu do przekazu audiowizualnego, handlowego i interaktywnego.

Przyczynkarstwo i wielkie syntezy - Krzysztof Zanussi

Termin:	7 maja 2010, godz. 17.30
Miejsce:	SWPS Warszawa, ul Chodakowska 19/31, aula im. prof. T. Tomaszewskiego (218)

Krzysztof Zanussi to polski reżyser i scenarzysta filmowy. Studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim (1955-59) i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim (1959-62). W 1967 roku ukończył Wydział Reżyserii Szkoły Filmowej w Łodzi. Od 1980 jest kierownikiem artystycznym zespołu, a następnie dyrektorem Studia Filmowego "Tor". W latach 1971-1983 był wiceprezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a od 1987 r. członkiem Komitetu Kinematografii. Jest autorem kilku książek (teoria filmu, scenariusze filmowe, felietony, wspomnienia). Publikował też w miesięczniku psychologicznym Charaktery. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Od 2002 roku Wiceprzewodniczący Rady Fundacji Centrum Twórczości Narodowej.
Fabularne filmy pełnometrażowe:• Struktura kryształu, 1969• Życie rodzinne, 1970• Iluminacja, 1972• Bilans kwartalny, 1974• Morderstwo w Catamount, 1974• Barwy ochronne, 1976• Spirala, 1978• Kontrakt, 1980• Constans, 1980• Z dalekiego kraju, 1981• Imperatyw, 1982• Rok spokojnego słońca, 1984• Paradygmat, 1985• Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest..., 1988• Stan posiadania, 1989• Życie za życie. Maksymilian Kolbe, 1990• Dotknięcie ręki, 1992• Cwał, 1995• Brat naszego Boga, 1997• Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową, 2000• Suplement, 2002• Persona non grata, 2005

Wykład 6

Czy polska socjologia potrzebuje transformacji - prof. Andrzej Rychard

prof. Andrzej Rychard jest profesorem socjologii. Jego zainteresowania badawcze znajdują się w obszarze pogranicza socjologii ekonomicznej i politycznej. Jest członkiem zarządu Fundacji im. Stefana Batorego, dyrektorem Ośrodka Studiów Społecznych Szkoły Nauk Społecznych Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Wykłada na SWPS.
Autor ponad 100 publikacji m.in. "Reforma gospodarcza : socjologiczna analiza związków polityki i gospodarki" (1980), "Władza i interesy w gospodarce polskiej u progu lat osiemdziesiątych" (1987).

Wykład 5

Prawo to więcej niż tylko "uchwalanie ustaw" - prof. dr hab. Ewa Łętowska

prof. Ewa Łętowska w 1952 r. ukończyła Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1986 r. jest profesorem zwyczajnym. W latach 1999-2002 była sędzią NSA. W maju 2002 r. została wybrana przez Sejm RP sędzią Trybunału Konstytucyjnego.

Prof. Ewa Łętowska jest znanym w Polsce prawnikiem, profesorem prawa, była pierwszym Rzecznikiem Praw Obywatelskich w III RP, sędzią w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a obecnie jest Sędzią Trybunału Konstytucyjnego. Od roku 1962 aż do chwili obecnej jest pracownikiem naukowym w Instytucie Nauk Prawnych PAN

Prof. Łętowska jest prekursorką w Polsce ochrony konsumentów poprzez opracowanie prawa umów konsumenckich i implementację do polskiego systemu europejskiego prawa umów z tego zakresu.

W 1992 otrzymała tytuł "Kobieta Europy", w 1993 była nominowana do tej nagrody. W 1995 nagrodzona przez Fundację Friedricha Eberta ("Human Rights 1994") z Bonn za działalność w zakresie ochrony praw człowieka i umacnianie zasad państwa prawa. W 1996 odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2000 uhonorowana medalem "Zasłużony dla Tolerancji" przyznawanym przez Fundację Ekumeniczną.31 stycznia 2008 Senat Uniwersytetu Gdańskiego nadał jej tytuł doctora honoris causa.

Jest autorką 19 książek z zakresu prawa cywilnego i konstytucyjnego, ponad 300 studiów, artykułów, glos.

prof. Henryk Samsonowicz, W 1950 ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, po których podjął pracę na stanowisku asystenta tej uczelni. W 1954 otrzymał stopień doktora nauk historycznych, na podstawie pracy kandydackiej przygotowanej pod kierunkiem profesora Mariana Małowista, zatytułowanej Rzemiosło wiejskie w Polsce w XIV-XVI w., a w 1960 habilitował się w oparciu o rozprawę Badania nad kapitałem mieszczańskim Gdańska w drugiej połowie XV wieku. W 1969 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

Profesorem nadzwyczajnym został w 1971, a dziewięć lat później profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych. W latach 1964-2009 prowadził seminarium magisterskie, w 1969 zaczął kierować mediewistycznym i nowożytnym seminarium doktorskim w Instytucie Historycznym. Wypromował łącznie 11 doktorów.

Od 1967 był prodziekanem Wydziału Historycznego, w okresie 1970-1973 pełnił funkcję dziekana tej jednostki. W latach 1975-1980 był dyrektorem Instytutu Historycznego, z którym zawodowo związany pozostaje nieprzerwanie od 1950.

Bywał też w tym okresie ekspertem teleturnieju Wielka gra. W 1975 organizował pierwszą olimpiadę historyczną.

Od 1956 należał do PZPR, wystąpił z partii po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 1980 działał w "Solidarności". Od 1 października 1980 do 8 kwietnia 1982 był rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. W 1989 brał udział w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. Po wyborach do Sejmu kontraktowego w tym samym roku został ministrem edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W 1990 zdecydował o wprowadzeniu do szkół lekcji religii. Urząd ministra sprawował do stycznia 1991.

W latach 1991-1996 był wiceprzewodniczącym Komitetu Badań Naukowych, w 1994 został członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Nauk, w latach 1999-2006 przewodniczył Wydziałowi I Nauk Społecznych PAN. Od 2002 jest członkiem rzeczywistym PAN, zasiada w jej prezydium. Wykłada w Akademii Humanistycznej w Pułtusku. Należy do Polskiej Akademii Umiejętności, Academia Europaea i innych. Wchodzi w skład m.in. jury Nagrody Naukowej KLIO.

Opublikował około 800 prac naukowych, głównie z zakresu historii Polski okresu Średniowiecza, w tym 16 książek i podręczników uniwersyteckich.

http://pl.wikipedia.org

Wykład 2

Badania procesów poznawczych i emocjonalnych przy użyciu metod okulograficznych - prof. Reinhold Klieg

Wykład 1

Dlaczego jesteśmy empatyczni, moralni i religijni? Pogląd neurobiologa
- prof. dr hab. Jerzy Vetulani

Prof. dr hab. Jerzy Vetulani - Profesor zwyczajny nauk przyrodniczych, psychofarmakolog, neurobiolog,biochemik,. Prowadzone przez kilkadziesiąt lat badania w zakresie psychofarmakologii uwieńczone zostały uzyskaniem przez profesora Vetulaniego znaczącej pozycji wśród najwybitniejszych w świecie uczonych w tej dziedzinie.
Spośród wielu bardzo ważnych i oryginalnych osiągnięć Profesora należy wymienić: - odkrycie zjawiska tzw. beta-downregulacji (regulacji w dół receptorów beta-adrenergicznych) przez przewlekłe podania lekσw przeciwdepresyjnych i sformułowanie hipotezy beta-downregulacji jako mechanizmu działania leków przeciwdepresyjnych (1975); - odkrycie, że klonidyna hamuje zespół odstawienia po morfinie i sugestia, że efekt ten może być wykorzystany klinicznie (1978); - odkrycie zwiększonej regulacji receptora alfa1-adrenergicznego receptora serotoninowego 5HT2 (1981-1983) oraz roli kinazy białkowej C (PCK) w dialogu receptorowym pomiędzy adrenoceptorami alfa i beta (z I. Nalepą, ¬1991); - odkrycie hamowania objawów abstynencji i wytwarzania zależności morfinowej oraz nasilania analgetycznego działania morfiny przez związki blokujące kanały wapniowe typu L (1994); - odkrycie hamowania zespołu odstawienia po neuroleptykach i sformułowanie hipotezy o roli wapnia w procesach adaptacyjnych (1995); - wykazanie podobieństwa efektów biochemicznych i behawioralnych terapii elektrowstrząsowej i przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (1997); - wykazanie korelacji między poziomem salsolinolu w płynie mózgowo-rdzeniowym a deficytami motorycznymi i kognitywnymi w chorobie Parkinsona (1997); - sformułowanie hipotezy o fizjologicznej roli endogennych neurotoksyn z grupy tetrahydroizochinolin jako modulatorów aktywności dopaminowej (2001); - wykrycie zwiększenia ekspresji mRNA kodującego receptora alfa1A-adrenergicznego przez przewlekłe podawanie leków przeciwdepresyjnych (2002).
Prof. J.Vetulani jest autorem 222 oryginalnych prac badawczych opublikowanych w specjalistycznych czasopismach krajowych i zagranicznych. Prace te były cytowane 4087 razy, sześć zostało uznanych przez International Science Index za publikacje słynne (famous or classical paper), co ulokowało profesora Vetulaniego w pierwszej dziesiątce najczęściej cytowanych polskich uczonych w dziedzinie biomedycyny. Jest laureatem licznych wyróżnień, w tym m.in. Międzynarodowej Nagrody Anna Monika za prace nad depresją, nagrody Prezesa Rady Ministrów za całokształt dorobku naukowego, Nagrody Naukowej Miasta Krakowa, Nagrody im. Jerzego Konorskiego, nagród Sekretarza Naukowego PAN i Wydziału Nauk Medycznych PAN.
Działalność dydaktyczna prof. J.Vetulaniego to m.in. wykłady monograficzne z psychofarmakologii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego (do 2000), wykłady kursowe Neuroscience dla studentów obcokrajowców Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego (od 1996), wykłady na temat sygnału w układzie nerwowym. Jest współorganizatorem Szkoły Psychofarmakologii Przedklinicznej (dla krakowskiego środowiska psychiatrycznego), sympozjów w Wyższej Szkole Pedagogicznej, „Szkół Zimowych" Instytutu Farmakologii PAN w Mogilanach. Obdarzony niezwykłym talentem popularyzatora nauki, często występuje w programach radiowych i telewizyjnych, udziela wywiadów w prasie, jego książka Jak usprawnić pamięć stała się wielkim sukcesem wydawniczym. Współpracuje z Akademicką Telewizją Naukową (ATVN), współorganizuje Kawiarnię Naukową PAU, jego wykłady publiczne, np. w ramach Tygodnia Mózgu cieszą się wielkim powodzeniem. Działalność naukowa i popularyzowanie nauki nie są jedynymi domenami działalności prof. Vetulaniego, który od czasów studenckich wykazywał również zamiłowania społeczne i artystyczne. Obecnie jest członkiem Kapituły Lauru Krakowa oraz członkiem Zarządu Towarzystwa Sztuk Pięknych. Prof. Vetulani w ciągu blisko 50 lat pracy naukowej w Instytucie Farmakologii PAN w Krakowie dokonał istotnych odkryć naukowych i zdobył niewątpliwą pozycję międzynarodową, z powodzeniem kieruje zespołami ludzkimi, kształcąc liczne grono uczniów.

Żródło: http://dokument.slam.katowice.pl/monogram.asp?idm=2746